به سامانم نمی پرسی؟

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم
                                              رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم
کشیدم در برت ناگاه و شد  در  تاب  گیسویت
                                              نهادم  بر  لبت  لب  را  و  جان  و  دل  فدا کردم

/ 2 نظر / 20 بازدید
گلاره

تو آسمانی ومن ريشه در زمين دارم هميشه فاصله اي هست٬ داد از اين دارم قبول کن که گذشته است کار من از اشک که سال هاست به تنهايی ام يقين دارم..... «محمدعلی بهمني»